"Stwierdzenie, że żyjemy w wyjątkowych dla historii Polski czasach zyskało jak na razie rangę banału a nie pociągnęło za sobą żadnej poważniejszej próby stworzenia dokumentu fotograficznego tak wyjątkowego okresu. Pozostaniemy więc w przyszłości skazani na przypadkowe zapisy wydarzeń politycznych, na analizy socjologiczne i cyfry. Nie będziemy dysponować obrazem dla poparcia naszej przyszłej wiedzy i wyobrażeń o życiu ludzi (...)"
"Będąc jednocześnie fotografem oraz świadkiem zachodzących zjawisk uważałem za potrzebną próbę subiektywnego przekazania charakteru tego czasu. Zmian wokół nie brakowało, był tylko kłopot z wyborem. Usiłowałem trzymać się z dala od bieżących wydarzeń politycznych, używając ich wyłącznie do pokazania szerszych zjawisk. Starałem się pokazać dosyć uniwersalne sytuacje społeczne, paradoksalnie uważając je za bardziej charakterystyczne dla epoki i tej części świata niż ulotne wydarzenia. Żaden obraz fotograficzny nie jest obiektywny w swoim wyrazie. Nie pretenduję też do stworzenia dokumentu silącego się na obiektywizm. Jedną z cech nowej epoki jest przyspieszone uczenie się społeczeństwa o sobie samym, wyzbywanie się mitów na własny temat. Im szybciej tym lepiej. Ten obraz sytuacji społecznej, mimo że subiektywny jest także rzeczywisty. Lub był taki w latach 1987 - 97, kiedy zdjęcia powstawały".
W. Krassowski
Witold Krassowski (ur. 1956) studiował w Institut de Linguistique Generale, Universite de Paris III,Sorbonne Nouvelle oraz Lingwistykę Stosowaną na Uniwersytecie Warszawskim. Był reporterem między innymi: tygodnika Przegląd Katolicki, agencji Network Photographers. Pracował także dla Der Spiegel, The Observer, The Independent, New Yorker, National Geographic i Gazety Wyborczej. Na swoim koncie ma bycie jurorem World Press Photo (1999) i laureatem tego konkursu (1992 i 2003), a także wielokrotnym laureatem konkursu Polskiej Fotografii Prasowej (1994, 1995, 1996, 1997, 2000, 2003).